Tienduizenden doden, meer dan honderdduizend gewonden, honderdduizenden ontheemden. De infrastructuur – wegen, ziekenhuizen, huizen, elektriciteit, water – is grotendeels verwoest. Dit is de gruwelijke balans van twee jaar oorlog tegen de bevolking van Gaza. Ook de andere Palestijnse gebieden blijven niet gespaard, terwijl buurlanden als Syrië en Libanon herhaaldelijk getroffen worden door Israëlische invallen en bombardementen — tot in Iran, Jemen en Qatar toe.

Wereldwijd komen mensen massaal in opstand. Ze eisen terecht een einde aan deze genocide en roepen op om strenge sancties tegen Israël te nemen. De kloof tussen de Westerse regeringen, die niets ondernemen, en hun bevolking is nog nooit zo groot geweest.

Het stoppen van deze waanzin is cruciaal. Maar het is ook tijd om vooruit te kijken: welke toekomst is mogelijk én wenselijk voor Palestina?

Steeds meer landen spreken zich uit (al dan niet met voorwaarden) voor de erkenning van Palestina als staat. Maar hoe moeten we ons dat voorstellen? Gaat dit over een tweestatenoplossing? Hoe zou dat in de praktijk kunnen werken, zolang de koloniale en racistische aard van het zionistische Israël intact blijft? Of heeft men het over een eengemaakte seculiere staat Palestina, met gelijke rechten en vrijheden voor de verschillende bevolkingsgroepen — Arabische en Joodse burgers, net als Druzen en Christenen? Hoe zal dat dan leefbaar zijn, met een verwoest Gaza, een versnipperde Westbank en een verdeeld Jeruzalem? Welke rol kunnen de landen in de Arabische regio spelen? Is een bredere regionale aanpak noodzakelijk?